از آخرین باری که در اینجا دل نوشته ای قرار دادم، مدت زیادی میگذرد. رفت و آمدم کمتر شده ولی دلبستگی ام به واقعه نگاری نه. به هر شکل، بلاگفا دریچه ی مهمی در یادداشت نویسی های مجازی به شمار می رود، ولی ن

"ارزش" راه حل دغدغه های کودکی من برای حل مشکلات ناشی از بی لیاقتی ها، بی عدالتی ها و بی کفایتی هاست. مدلی که فرآیند هفت ساله آن از " ایده " تا " چاپ" بدون توجه دانشمند عزیز، دکتر کاوه محمد سیر

امروز در همین پست متنی را قرار دادم و بعد احساس کردم حق مطلب ادا نشده است. شاید از مختصر بودنش دلم زده شد. در مطلب قبلی از درگیریهای قلبی ام صحبت کردم. از جنگ بین احساس و منطق و درگیریهایی که دلم را به درد و ذهنم را به خستگی عادت میدادند. نمیدانم ولی هر چه بود بین ندیده و شناخته از یک سو و دیده و نش...

امروز در همین پست متنی را قرار دادم و بعد احساس کردم حق مطلب ادا نشده است. شاید از مختصر بودنش دلم زده شد. در مطلب قبلی از درگیریهای قلبی ام صحبت کردم. از جنگ بین احساس و منطق و درگیریهایی که دلم را به درد و ذهنم را به خستگی عادت میدادند. نمیدانم ولی هر چه بود بین ندیده و شناخته از یک سو و دیده و نش...

چند روز پیش کسی پرسید چه میکنید اگر بدانید با گفتن حرفی میتوانید به ۱۰۰ برسید و یا به صفر . و اگر نگویید تا ابد روی عددی بین این دو باقی خواهید ماند ولی هرگز صفر نخواهید بود؟ هرکس جوابی داد . من گفتم به عددی بستگی دارد که روی آن میمانم. بالای ۵۰ یا زیر آن.گفت : فرض کن بالای ۵۰ دیدم هیچ فرقی ندارد. ه...

سکانس پایانی قصه های بنی اعتماد، یک دنیا حرف دارد. طعم شیرین زندگی است. بوی بچه ققنوسی میدهد که تازه از آتش برخاسته است. بوی خوش طراوت نسلی است که دیگر سوخته نیست. گویی پس از بیان سرانجام تمام قصه های نسل های سوخته انقلابی، بنی اعتماد نسل مرا، نسل تو را پرچمدار شروع زندگی تازه، شروع امید و آغاز جرکت...

امسال برای نخستین بار شرایط طوری رقم خورد که توانستم به تماشای تعدادی از آثار تولید داخل در جشنواره فیلم فجر بنشینم. تجربه ای که با ناهماهنگی برنامه هایم برای تماشای "چ" و "عصبانی نیستم" ناتمام ماند. با این وجود تجربه ی تماشای قصه ها رخشان بنی اعتماد، رستاخیز درویش، سیزده هومن سیدی، شیار ۱۴۳ نرگش آب...

خاطرات سیاه و سفید روزهای کارشناسی ارشد را مرور میکنم. روزهای دغدغه علم و متفاوت زندگی کردن را. روزهای ممنوعیت تکرار، بیزاری های اجتماعی و همه تلاش ها برای "نو" بودن. آخرین روز بود، من بودم و دوست شماره 2و پیاده روی طولانی از دانشکده صنایع پلی تکنیک تا میدان آزادی......... آن روزها از مشاوران نفتی ب...

حرف یا سخن حرف ................ مجموعه ای است از کلمات بی محتوا، بدون فکر و گاهی از روی غرور، ...... غرور همان رفتاری که نبودنش اتهام سادگی است و بودنش "سر در ابرها"* ، ....... بودن، فعلی که برای نابودیش به چیزی بیش از یک حرف ساده محتاج نیست، حرفی از همان جنس بی محتوا با نوعی متفاوت از کلمه ...........

چیزی گم نشده است. اشتباه نکن، چیزی را دور هم نریخته ام. که من حافظ اسرار نهانم، چه آنکه تافته ی درونی من است و تو خوب میدانی و "کیستم" میخوانیش، از من جدا نشدنی است. (لااقل تاکنون اینگونه بوده است). می آیی، مینگری و هر روز اکتشافی تازه. و شاید نه، نشود اکتشافش نامید پاک شدن بخشی از گذشته را، که به ح...

تنها، کلمه پیچیده ای است، چون به ذات در احوالات یکی است و به فرم، چند نفر را فرا میگیرد. این دغدغه کودکی من بود. بعدها و در نوجوانی، اولین باری که به واقع خود را محصور در این کلمه دیدم، در یک اردوی چند روزه، همسفرم افرادی بودند که شناختی به آنها نداشتم. همان جا بود که حس کردم درد بدی است اسیر موجودی...

نیلوفر مردابه ای بودم شاد، تنها در دیار مردگان و فارغ از یکنواخت بودن های دیگران. غافل از مسیر پیش رو، پی تصمیمی ناخواسته که نه، ندانسته..... خم شده ام، سر بر ابرها و کمر بر مرداب. عابرانی که روزگاری دور از من قدم می گذاشتند نکند آخرین مظهر زیبایی مرداب از بین برود، امروز دلسوزانه سقوطم را به تماشا ...

فکر می کنند تلخ است. تلخ است اینکه بنشینی پشت سفره تک نفره و رو به نور مهتاب، نیمرویی را میل کنی که سرد است، نه اینکه ظاهرش عجیب و غریب شده باشد که بر حسب اتفاق گرم است و لذیذ، که روح و نشاط از آن رخت بربسته باشد. که اگر نشاط داشت .......................... فکر می کنند تلخ است، تلخ است اینکه ساعت 8 ...

چه فرقی است بین احساسات انسانی و رویاهای شهوانی، وقتی هدف از هر دو ازدیاد جمعیت و ادامه نسل بشر باشد؟ جسم را هر برهنگی ای به تسخیر بکشد و روح.... مسخر احساسی دروغین باشد، که به حکم فرار از تنهایی، تا ابد نقاب عشق بر چهره انسانیت بکشد؟ روبرویم نشسته و تلاش می کند، قانعم کند ایفاگر نقش اول مرد، در یکی...

-"نه" صریح ترین پاسخی بود که پس از اذان صبح ذهنش را درگیر خود کرده بود. هرچند غرور مردانه اش نگذاشت بپذیرد و سریع گفت :"گفتم هنوز.... بقیه سوالم را نپرسیده بودم که گفتی "نه". - توی آزمایشگاه یه آقایی هست که تا دیدمش از نظر ذهنی تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم. انگار تو چشماش آینده مشترکمون رو می دیدم...

فاصله مان زیاد است.... اولین لحظه را می گویم. همانی که روی نیمکت در انتهای سالن بی انتظار اتفاق خاصی نشسته ام و ناگهان، بی مقدمه از مقابل من عبور می کند. همانجایی که برای لحظه ای، حتی کوتاه تر از پلک به هم زدن، نگاهمان تلاقی می کند، صدای زنگ مشهور دو هفته قبل، جملاتی که گفته بود، و درست ثانیه ای بعد...

سلام این تنها کلامی است که پس از بیش از ۵ ماه به زبان می آورم.درست وقتی صدای ریتمیک پایین آمدنش از پله ها من را در تنگنای بررسی احتمالات قرار می دهد. نمیدانم قرار است چه کسی را در راه پله ملاقات کنم، ولی صدای ریتمیک مهمترین نشانه ی اوست. اثری که یکتاییش لااقل بین آن چند ده نفری که آن ساعت از عصر ممک...

نه، نه اینکه برایم مهم نباشد و یا نه حتی به این معنی که نمی خواهم بنویسم، ................ شاید دست و دلم نمی رود که با نوشتن شرح تمام لحظه های نابی که سبب شده بودند آن روز صبح، هفته خود را با شادمانی آغاز کنم، از لذت آن بکاهم. از لذت نامه ی بی نام و نشان، حدث تو، جستجو های بی حد و حصر، لبخندهای دلن...

بازار قضاوت شدنم گرم شده است. این را آن روزی فهمیدم که مادرم در واپسین روزها قبل از تعویض اتومبیل قدیمی، کنارم نشسته بود و حس می کرد دختری که این روزها بر حسب اتفاق همکار من شده است، ایفاگر نقش های مهمتری در سال های آتی من خواهد بود. یا حتی جوانی که سال گذشته به شدت مرا احترام می کرد و این اواخر به ...