سلام.........

سلام

این تنها کلامی است که پس از بیش از ۵ ماه به زبان می آورم.درست وقتی صدای ریتمیک پایین آمدنش از پله ها من را در تنگنای بررسی احتمالات قرار می دهد. نمیدانم قرار است چه کسی را در راه پله ملاقات کنم، ولی صدای ریتمیک مهمترین نشانه ی اوست. اثری که یکتاییش لااقل بین آن چند ده نفری که آن ساعت از عصر ممکن است از آن طبقات عبور کنند، مثل اثرانگشت بی مانند است.

سلام

این تنها آوایی است که گویی پژواک صدای من باشد، بی کم و کاست، به همان سادگی به من باز می گردد، درست در زمانی که انتظار حضور من را ندارد. این را از مکث یکباره اش روی یکی از پله ها میفهمم. برخلاف او، من برای کسی بی همتا نیستم.

سکوت میکنم و در تمام مدت حضور دو ساعته ام غرق در اتفاقات این ۵ ماه میشوم. غرق در سکوتی که پشت دیوار غرور پنهان شده است. دیواری که تنها فاصله بین من و اوست......