قضاوت

بازار قضاوت شدنم گرم شده است. این را آن روزی فهمیدم که مادرم در واپسین روزها قبل از تعویض اتومبیل قدیمی، کنارم نشسته بود و حس می کرد دختری که این روزها بر حسب اتفاق همکار من شده است، ایفاگر نقش های مهمتری در سال های آتی من خواهد بود.

یا حتی جوانی که سال گذشته به شدت مرا احترام می کرد و این اواخر به پشتوانه این پندار باطل که اگر نتوانسته خود را در محیط کاریش بالا بکشد لابد من به قدر کفایت حامیش نبوده ام، شاکی از این که چرا در شرکت جدید، جایی برای او تعریف نکرده ام و در عین حال دوست صمیمی اش را دعوت به کار کرده ام، از دیدنم طفره می رود.

حتی برادری که به استنباط غلط خانواده بر من نازل شده و از بی اهمیتی اختلاف سنی سخن می گوید و نامحسوس مرا دعوت به ازدواج می کند.

هیچ یک دردناک تر از این نیست که به پشتوانه حرفی که در یک محل آموزشی از من پیچیده می شود، برخلاف بارهای قبلی وقتی از مقابلم عبور می کنی دستت را بالا آورده، و به یک اشاره من را از سر راه خود کنار بزنی که چه!!!!!!! شاید اندیشه خودساخته تو واقعی باشد و همه این خزعبلات نوشتاری من، پوچ گرایانه و هیچ؟

غافل از اینکه هرچند غرور مردانه ام نمی خواهد دوباره دستخوش بازیهای کودکانه تو شود، خوب می فهمد معنای قول مردانه را. لااقل بهتر از قول های سرشار از دو دلی های تو که هیچوقت تکلیفشان با خودشان معلوم نبود چه برسد به من